W sobotę, 15 sierpnia, przeżywaliśmy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – jedno z najpiękniejszych maryjnych świąt w roku liturgicznym.
Tego dnia podczas Mszy Świętych, sprawowanych według porządku niedzielnego, odbył się tradycyjny obrzęd błogosławieństwa kłosów zbóż, wianków, ziół i kwiatów. Przyniesione do świątyni bukiety były nie tylko wyrazem wdzięczności za tegoroczne plony i piękno stworzonego świata. Przypominały również, że wszystko, co otrzymujemy, jest darem Boga, a całe stworzenie – podobnie jak człowiek – zmierza ku swojej pełni w Nim.
Uroczystość Wniebowzięcia kieruje nasze spojrzenie jeszcze wyżej. Maryja, wzięta z ciałem i duszą do nieba, ukazuje nam cel ludzkiego życia. Jej historia nie kończy się wraz ze śmiercią. Bóg doprowadza do pełni to, co rozpoczął w Niej w chwili Zwiastowania.
Wniebowzięcie jest więc świętem nadziei. Przypomina, że człowiek nie został stworzony jedynie dla tego, co przemija. Naszym ostatecznym przeznaczeniem jest życie z Bogiem. Maryja już uczestniczy w tej chwale, do której Chrystus zaprasza każdego z nas.
Poświęcone tego dnia kwiaty i zioła mają w sobie również piękną symbolikę. Rozkwitają, zachwycają swoim pięknem, wydają owoc, a później przemijają. Podobnie nasze ziemskie życie ma swój czas. Jednak wiara mówi nam, że przemijanie nie jest ostatnim słowem. Ostatnim słowem Boga jest życie.
Patrząc na Maryję Wniebowziętą, możemy więc prosić, aby uczyła nas przeżywać codzienność z ufnością, wdzięcznością i sercem skierowanym ku niebu.
Niech piękno przyniesionych do kościoła kwiatów przypomina nam o pięknie życia przeżywanego blisko Boga, a Maryja – Matka i Przewodniczka – prowadzi nas drogą, która kończy się nie śmiercią, lecz spotkaniem z Jej Synem.
